روزگاریست که سودای بُتان دین منست

غم این نشاط دل غمگین منست
2
روزگاریست که سودای بُتان دین منست
وین کجا مرتبه چشم جهان بین منست دیدن روی ترا دیده جان بین باید
از مه روی تو و اشک چو پروین منست یار من باش که زیب فلک و زینت دهر
خلق را ورد زبان مدحت و تحسین منست تا مرا عشق تو تعلیم سخن گفتن کرد
کاین کرامت سبب حشمت و تمکین منست دولت فقر خدایا بمن ارزانی دار
زانکه منزلگه سلطان دل مسکین منست واعظ شحنه شناس این عظمت گو مفروش
که مغیلان طریقش گل و نسرین منست یارب این کعبه مقصود تماشا گه کیست
که لبش جُرعه کش خسرو شیرین منست حافظ از حشمت پرویز دگر قصه مخوان
   
   
   
   
   
   
ای صاحب فال دل به دنیا و ظواهر آن نبند و فقط به خداوند متعال توکل کن تا همیشه در زندگی موفق باشی

 

© Parwak Site